NA EEN HUILBUI KNAP IK WEER OP

Met de schrik in de benen

Twee weken na het tweejaarlijkse bevolkingsonderzoek belde de huisarts of hij even kon komen. Met de schrik in de benen heb ik "ja" gezegd. Hij had niet zo'n goed bericht. Er was iets in mijn rechterborst ontdekt, maar ik moest mijzelf nog niet angstig maken. Het kon ook iets onschuldigs zijn. Hij heeft wel direct een afspraak gemaakt bij het ziekenhuis voor nader onderzoek.

Angst dat je niet lang meer te leven hebt

Na drie dagen kon ik er al terecht. Er werden eerst foto's gemaakt en daarna werd een punctie gedaan. Na een week kreeg ik de uitslag van dit onderzoek. Het was niet goed. Er moest geopereerd worden. De chirurg heeft mij en mijn man, die hierbij ook aanwezig was, keurig uitgelegd wat de mogelijkheden waren. Je wereldje stort dan wel in. Je hebt angst dat je niet lang meer te leven hebt.

Je hebt er niet om gevraagd

Er werden mij twee mogelijkheden voorgesteld: of borstsparend, of borstverwijdering. Bij een borstsparende operatie moest ik nog 30 bestralingen ondergaan. Ik zou in dat geval altijd in mijn achterhoofd de gedachte houden dat het terug kon komen. Dan zou de borst er alsnog af moeten. Na overleg met mijn man heb ik gekozen voor het laten verwijderen van de hele borst. In mijn familie komt borstkanker niet voor. Wij hebben alles thuis wel honderd keer doorgesproken, want ik vond het wel erg voor mijn man. Maar hij zei: "Je hebt er niet om gevraagd. Wij komen er beiden wel doorheen." Toen heb ik mij ook positief opgesteld. Daar heb ik veel voordeel uitgehaald tijdens het hele proces.

Het ziet er niet uit

De operatie viel wel mee. Toen het verband eraf ging, ben ik wel geschrokken. Op het moment dat ik voor de spiegel stond, werd het mij te veel. Mijn man kwam mij ophalen, maar ik moest nog een tijdelijke prothese passen. Ik zei tegen mijn man: "Ik heb liever niet dat jij meegaat, want het ziet er niet uit." Mijn man zei: "Ik wil het zien, want dan weet ik ook waar wij over praten en kan ik je daarin ondersteunen."

Gelukkig op tijd geweest

Na een week vol spanning kreeg ik de uitslag van de poortwachtersklier die weggehaald was. De uitslag was goed. Ik was weer gezond verklaard. Ik ben op tijd geweest, gelukkig. Alleen had ik nog veel last van wondvocht. Een week na de operatie is de drain eruit gehaald. Een week later is er vocht verwijderd en daar heb ik naderhand 's avonds veel pijn van gehad.

Veel steun van mijn man

Aan mijn man heb ik enorm veel steun gehad. Zonder hem had ik het, denk ik, niet gered en was ik in de put gaan zitten. Soms wordt het mij nog wel eens te veel, maar na een huilbuitje knap ik wel weer op. Die huilbuien komen steeds minder voor. Ik begin het steeds meer te accepteren. Ik heb een mooie prothese, zodat de buitenwereld er niets van ziet.

Huisarts niet meer gezien

Aan begeleiding van de huisarts heb ik niet veel gehad. Hij heeft zich niet meer laten zien. Alleen zijn artsenondersteunster is een keer geweest. De wijkverpleegster kwam elke dag voor de verzorging van de wond. Met haar heb ik hele fijne gesprekken gehad, die mij goed gedaan hebben.

Optimistisch blijven

Nu is het tien maanden na de operatie en ik voel mij prima. Ook tussen de oren gaat het steeds beter. Ik heb er weinig last meer van. Optimistisch blijven is zeer belangrijk, ook voor je omgeving.

Bobbelig litteken

Mijn operatielitteken is niet mooi strak geworden, maar heel bobbelig. Dat is helemaal geen mooi gezicht. Als ik voor de spiegel sta, ziet het er lelijk uit. Maar als ik de bh met prothese draag, zie je er niks meer van. Ik kan mij weer laten opereren door een plastisch chirurg. Ik ben echter bang dat het dan zo strak getrokken wordt dat ik er last van krijg met het rekken naar iets hoogs in een kast of zo. Dus mijn beslissing is: zo laten. Ik heb ook steeds minder last van pijn als ik wat rek. Ik kan er wel goed mee leven en om mijn man hoeft het ook niet.

Opmerking echtgenoot: trots op mijn vrouw

Ik ben zeer trots op mijn vrouw dat ze dit alles zo goed heeft doorstaan. Ik kan er goed mee leven. Door dat tweejaarlijkse onderzoek heb ik haar gelukkig mogen behouden.