A+
A-
Kanker, het is of ik voor een open venster sta, en de gordijnen voor me worden dicht getrokken
De huisarts wil op bezoek komen na het bevolkingsonderzoek
In november 2005 krijg ik een oproep voor het tweejarig onderzoek vroege opsporing borstkanker. Ik verwachtte, net als voorgaande jaren, de uitslag per brief met de melding dat alles goed is. Op 21 november krijg ik telefoon van de assistent van mijn huisarts met de vraag of ik deze morgen thuis ben, de arts wil op bezoek komen voor een gesprek. Ik ben op dit moment alleen thuis. Mijn man zie ik achter in de tuin. Ik ben als verlamd. Ik wil wel naar buiten naar mijn man, maar mijn benen en mijn stem doen het even niet. Als ik hem roep slaat mijn stem over. Ik kan alleen zeggen dat de huisarts zo komt en we weten beiden wat dit betekent. Het borstonderzoek, kanker, die akelige ziekte die we zo goed kennen omdat mijn moeder en mijn zus beiden aan kanker zijn gestorven.
naar begin
De wereld stort in
De wereld stort in, zoals zo vaak wordt gezegd, ja mijn wereld stond stil. Het is of ik voor een open venster sta, en de gordijnen voor me worden dichtgetrokken.
Dit was het, dit was mijn leven, nu houdt het op. Ik kan niet verder kijken, kan niet meer denken, geen plannen meer maken. Ik denk alleen nog ik ga dood, kanker o zo’n beladen woord.
Als de huisarts komt, vertelt ze me dat in mijn linker borst een afwijking is gevonden. Bij onderzoek kan ze niet voelen of er een afwijking zit, zelf voel ik ook niets.
Ze zegt maakt u zich nog maar geen zorgen, misschien is het geen kanker. Er moeten eerst nog wat meer onderzoeken worden gedaan om vast te stellen of het goed- of kwaadaardig is. Dat het goed is wil ik maar al te graag hopen, maar dit lukt me niet. Voor mezelf weet ik dat het fout is.
Hoe vertel ik het mijn kinderen?
Nu moet ik het mijn kinderen vertellen, hoe doen we dat. Mijn man zegt, zal ik ze bellen en vragen of ze na hun werk eerst hier langs willen komen? Dat lijkt ons goed, tenslotte bel ik ze zelf. We hebben een zoon van 44 en een dochter van 32 jaar. Toevallig komen ze tegelijk binnen en nog voordat ze gaan zitten vertel ik ze dat ik borstkanker heb. Ik zie hun ongeloof en verdriet en bij mij komen voor het eerst de tranen. Ik wil hen geen verdriet doen en ik wil nog niet bij hen weg. Ik wil zo graag mijn kleinkinderen groot zien worden, maar ik begrijp dat dit niet gaat.
Ik vermijd spiegels, ik wil mijn borsten niet meer zien
Ik ben boos op alles en haat mijn lichaam en mijn linker borst die me dit heeft aangedaan. Ik vermijd spiegels, ik wil mijn borsten niet meer zien. Ik wil niet aangeraakt worden en mijn man duw ik weg als die te dichtbij komt, ook al weet ik dat ik hem hiermee pijn doe.
Naar de Mammapoli
Twee dagen na het bezoek van de huisarts ben ik in het ziekenhuis voor verder onderzoek. De arts heeft alles voor me geregeld. Lang wachten wordt me hiermee bespaard. Er wordt een mammogram en een echo gemaakt en biopsie genomen. Dit wordt allemaal na elkaar uitgevoerd. Eigenlijk was er voor de biopsie geen tijd meer, maar omdat ze me niet nog een keer terug willen laten komen, besluiten ze om de afdeling iets langer open te laten en het af te maken. Ik ben ze daar erg dankbaar voor. Onder verdoving wordt de biopsie uitgevoerd. Met een naald worden stukjes weefsel uit de verdachte plek gehaald. Ik ben helemaal ontspannen en laat gelaten alles met me doen, in de hoop dat alles goed zal komen en het toch geen kanker is. De weefselstukjes worden met een microscoop onderzocht.
Vervolgens zes lange dagen wachten. Op 29 november krijg ik van de chirurg dr. Martin die wordt bijgestaan door een mammacareverpleegkundige, de uitslag van het onderzoek. De diagnose is kanker. Van de uitslag schrik ik niet echt meer, voor mij was alles al duidelijk. Al had ik in mijn achterhoofd nog een kleine hoop dat alles goed was.
Het kan borstsparend
Er wordt besproken hoe de operatie zal worden uitgevoerd. Het kan borstsparend. Dat wil zeggen dat niet de hele borst weggehaald hoeft te worden, wat me op dat moment ook niets had uitgemaakt. Wat later komt toch wel het goede gevoel daarover en ben ik blij dat het zo kan. Wel wordt me verteld dat als na de operatie blijkt dat de poortwachtersklier niet schoon is, er nog een operatie zal volgen.
Nu moet ik het vertellen aan familie en vrienden
Op de tennisvereniging moet ik zeggen dat ik voorlopig niet terugkom, en ook mijn creatiefclub en het muziekorkest waar ik in speel moeten ingelicht worden. Ik wil beslist niet te veel aandacht, ik wil het op mijn manier ondergaan en verwerken. Dit zal me niet lukken als ik iedere keer mijn verhaal moet vertellen aan iedereen die me opbelt of me komt bezoeken, hoe goed alles ook is bedoeld.
Ik heb afgesproken dat slechts één persoon mijn man of mij gaat bellen en het verder aan iedereen zal doorgeven. Daar heeft iedereen zich aan gehouden. Ik heb wel veel bloemen en post gekregen en dat heeft me erg goed gedaan. Dat iedereen zo met me meeleefde was hartverwarmend.
In het ziekenhuis
Op 15 december word ik opgenomen in het ziekenhuis voor de operatie. Ik ben om half acht aanwezig. Eerst moet er nog veel worden gedaan voor de operatie kan beginnen. Liggend op een bed word ik naar de mammapoli gebracht. Hier wordt via een echografie een draadje in de tumor aangebracht zodat de chirurg de afwijking op de operatietafel goed kan zien. Dit is wel wat pijnlijk omdat het niet wordt verdoofd. Er wordt mij gevraagd om te ontspannen en aan iets leuks te denken. Dit lukt me aardig en inderdaad voel ik nog weinig.
Vervolgens wordt ik naar de nucleaire afdeling gebracht. Hier wordt op enkele plaatsen een radioactieve vloeistof ingespoten. Dit is om te zien waar zich de schildwachtklier bevindt. Deze klier zit bij iedereen op een andere plek, soms zijn het er twee maar bij mij wordt er één gevonden. Na twee uur worden hiervan foto’s gemaakt. Met behulp van een soort detector wordt de plek opgezocht en aangegeven waar het kliertje zit. Dit wordt met een stift aangetekend. Het kliertje wordt met de operatie weggehaald voor verder onderzoek, net als de tumor.
In het ziekenhuis deel ik de kamer met een vrouw bij wie de hele borst is geamputeerd. Zij houdt zich heel goed en bij mij komt dan de gedachte dat als mij dit ook zal overkomen ik net zo sterk wil zijn als zij.
Steeds moet ik eraan denken, zou dit mijn laatste Kerst zijn?
Tien dagen later op 28 december krijg ik de uitslag van het onderzoek van de patholoog. Tussen de operatie en het wachten zijn de Kerstdagen. Die heb ik nu toch heel anders beleefd dan voorheen. Steeds moet ik eraan denken, zou dit mijn laatste Kerst zijn? Ik weet dat ik niet zo mag denken, maar zo met Kerst ligt alles toch wel wat gevoeliger.
De uitslag
De schildwachtklier is schoon en de snijvlakken van de tumor, op een klein draadje na, ook. Dat is geen kanker, maar een voorloper van kanker. Met bestraling kan dit verder weggehaald worden.
Door dr. Martin wordt mij nu ook gevraagd om te overwegen een erfelijkheidsonderzoek te doen, omdat het in mijn familie meer voorkomt. Zowel aan vaders- als aan moederskant komt borstkanker, baarmoeder- en eierstokkanker voor. Dit wil ik eerst met mijn dochter overleggen, uiteindelijk gaat het om haar dat ik het zou moeten doen.
Dr. Martin gaat me aanmelden voor radiotherapie in Buringen.
Radiotherapie
Op 19 januari heb ik mijn eerste gesprek met de radiotherapeut dr. De Vink in Buringen. Ook hier wordt nog even het erfelijkheidsonderzoek aangehaald. Met mijn dochter heb ik hierover gesproken en ze staat er niet onwillig tegenover. Eerst de bestraling.
De volgende dag wordt, met behulp van röntgenfoto’s en simulator, het bestralingsgebied afgetekend. Met de eerste bestraling ben ik wel wat gespannen, alles is nieuw voor me. De mensen die me ophalen en me uitleggen hoe alles werkt zijn echter aardig en begripvol. Ze stellen me helemaal op mijn gemak en ik ben als de bestraling begint ook helemaal ontspannen. Nu is dit ook erg belangrijk omdat ik tijdens de bestraling stil moet liggen, steeds in dezelfde houding. Tijdens de bestraling ben ik alleen maar word via een tv-scherm in de gaten gehouden.
De borst wordt aan beide kanten bestraald links en rechts. Het is maar heel even en tussendoor komt iemand om het apparaat te draaien en in te stellen voor de andere kant. Het instellen duurt zelfs langer dan de bestraling zelf want dat is maar een paar seconden. 25 keer krijg ik deze bestraling van de hele borst.
Voor de tweede keer wordt er een nieuwe lokalisator van het bestralingsgebied afgetekend. Nu voor de zeven bestralingen gericht op het plekje dat niet helemaal schoon was (het draadje, de voorloper van kanker). Tijdens de behandeling wordt me steeds gevraagd hoe ik me voel, of ik last heb van verbranding van de huid, of ik me moe voel of dat ik andere klachten heb. Mijn huid voelt echter goed en is niet rood. Mijn borst poeder ik twee keer per dag in en moe wil ik gewoon niet zijn. Ik wil hier niet aan toegeven en ik wil ook niet ziek zijn.
Na de laatste bestraling volgt het onderzoek en een gesprek met Dr. De Vink.
Na de behandeling
Zo en nu willen mijn man en ik nog maar één ding, op andere gedachten komen dus weg van huis, in een andere omgeving. We gaan met de caravan, niet zo ver 50 km, naar een boerencamping waar op dit moment weinig andere gasten zijn. Heerlijk, hier kunnen we even alles van ons af zetten en tot rust komen. Dat ik het nodig had heb ik de eerste dagen gemerkt. Ik heb veel geslapen en veel gehuild, waarom ik huilde weet ik niet, ik denk zelf dat het de ontlading was, omdat ik me er steeds tegen heb verzet. Ik wilde niet moe en niet ziek zijn. Later hebben we nog veel gefietst en gewandeld, deze korte vakantie heeft ons beiden goed gedaan.
Nu alles is afgelopen, voel ik dat ik in deze maanden weinig aan sport heb gedaan en daardoor wat kilootjes ben aangekomen. Mijn creatiefclub en de muziek heb ik gelijk na de operatie weer opgepakt maar tennissen en wandelen wilde ik wel, maar dat werd me door mijn man afgeraden. Er werd me steeds gezegd neem je rust.
Een half jaar na het begin van mijn ziekte heb ik weer een onderzoek. Mijn man stelt voor om, als de uitslag goed is, een paar dagen op vakantie te gaan, om het te vieren. De arts stelt me gerust, alles ziet er goed uit. We gaan een paar dagen naar Cochem aan de Moezel in een hotel met een binnenzwembad. Thuis ga ik bijna nooit zwemmen maar in de vakantie vind ik het heerlijk, zwemmen hoort bij vakantie.
Secret push Tip
Nu had ik nog een probleem. Door de operatie is mijn linker borst kleiner dan de rechter. Ik heb daar zelf wat op gevonden, zodat het er weer gelijk uit ziet. Ik heb in de linkercup van mijn BH een zakje gemaakt van een oude BH. Deze stof is zacht en geeft wat mee, daarin doe ik een secret push, gekocht bij een lingeriezaak, te koop in een verpakking van twee stuks. De ene gebruik ik in de BH, de andere heb ik in mijn badpak gemaakt. Alleen in het badpak heb ik het zakje van boven dicht gemaakt, zodat het bij het zwemmen niet kan verschuiven en dit werkt goed.
Ik kan weer naar mijn lichaam kijken
Ik voel me nu weer goed en zie alles weer helder. Ik kan weer naar mijn lichaam kijken. De gordijnen die toen voor me werden dichtgetrokken, zijn stukje bij beetje weer verder opengegaan. Na deze moeilijke tijd kan ik weer plannen maken samen met mijn man. Ook ga ik weer trainen voor de Nijmeegse 4-daagse, ik wil dit jaar mijn 10e kruisje halen. Iedereen heeft me steeds gezegd blijf positief. Ik denk zelf dat dit positief genoeg is, het willen doen.
testtest
<< Terug| 26-03-2009 |
| Borstsparende operatie niet al |